everything was true all along.

พระจันทร์ในคืนนี้สวยมากจริงๆ อวดโฉมอยู่กลางสายตาตอนเที่ยงคืน
ส่องแสงสว่างสไวกลบดวงดาวที่เคยเฉิดฉายอยู่ในรัตติกาล
ฉันมองเห็นเส้นแสงเจ็ดสีที่เค้าว่าจะมีหลังฝนตก
ปรากฏขึ้นเป็นรัศมีล้อมรอบวงกลมสีเหลืองทองนี้
พร้อมกับแมวสีดำนิลอกขาวตัวเดิม มันยังคงวิ่งตามฉันเช่นเดียวกับวันนั้น
ในค่ำคืนหนึ่งของฤดูร้อนที่ยังพอมีลมหนาวแทรกมาให้สะท้านบ้างประปราย
คล้ายกำลังลูบหลังก่อนจะตบหัวด้วยแดดในวันพรุ่งที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งในร่างกายเธอ
จริงๆแล้วมันไม่มีอะไรแปลกใหม่ ฉันแค่พยายามกอดเก็บสุนทรียะเหล่านี้
เอาไว้เผชิญหน้ากับความจริงของวันใหม่เท่านั้นเอง

มีเพียงหนึ่งเรา
กับสายลมหนาว

จำ หนังเรื่องนี้ดูแล้วมันจดมันจำอยู่ในหัวชัดเจนกว่าเรื่องอื่นที่พึ่งดูจบ
สำหรับเราเนื้อเรื่องของการสูญเสียมันมีน้ำหนักกว่าหนังรักโรแมนติกหรือหนังโลกสวยกล่อมเด็กและคนคิดบวก
เรื่องนี้อาจไม่ได้ดีเด่นอะไรมาก แต่ด้วยพฤติกรรมบางอย่างของตัวละคร
การซ้ำของท่าที นัยน์ตาและกิริยาประหลาดของอินเดียที่ดูน่าสนใจ
เพียงพอกับยิ้มเย็นๆของอาที่มีกับหลานสาว รวมไปถึงอาการทางจิตของสามตัวละครหลัก
เสียงที่เกิดจากการกระทำบางอย่างที่ชวนให้เกิดอาการประสาทเสีย
การทิ้งสายตาและรอยยิ้มที่มุมปากของนักแสดงทำให้มันมีชีวิตมากขึ้น
หนังเรื่องนี้มีเสน่ห์ตรงที่ค่อยๆ ซ่อนฉากสยองขวัญให้เห็นเพียงภาพไกลตา
และรอยเลือดสาดกระเซ็น ความน่ากลัวถูกลดทอนลงให้เป็นคล้ายภาพถ่ายมากกว่าภาพเคลื่อนไหว

โดยนิสัยไม่ใช่คนที่สามารถนั่งดูหนังประเภทนี้ได้จนจบ
ของเหลวข้นสีแดงเป็นอะไรที่ติดตาได้ง่ายกว่าภาพอื่น ความขยาดหวาดกลัวจึงตามมาเป็นลำดับ
ถึงขั้นเป็นลมล้มคว่ำก็เคย เอาเป็นว่าเลี่ยงได้ก็จะเลี่ยง
แต่หนังเรื่องนี้ ไม่รู้มาก่อนว่าเกี่ยวกับอะไร เป็นการตัดสินใจที่เรียกว่าฉับพลัน
ไปถึงลิโด้ซื้อตั๋วหนังตอนที่เพลงสรรเสริญพระบารมีกำลังเล่นและนั่งลงที่นั่งประจำ B7
พอดีกับภาพฉายของบริษัทโปรดักชัน เสียงของคู่รักข้างๆถัดไปหนึ่งที่นั่งทำเอาน่ารำคาญเล็กน้อยตลอดเรื่อง
วันเดียวกันกลับมาเปิดบทวิจารณ์อ่าน ถึงคะแนนไม่ได้สูงมากจนถึงเกรดเอ
แต่นับว่ามีคนให้ความสนใจอยู่ไม่น้อย อาจด้วยตัวละครที่ไม่ต้องมีเยอะมาก
และเนื้อหาเกี่ยวกับครอบครัวซึ่งเป็นเรื่องใกล้ตัว ทำให้นึกถึง We need to talk about kevin
สองเรื่องนี้มีปัจจัยหลายอย่างที่คล้ายกัน และเป็นหนังโรคจิตสองเรื่องที่ต้องเปิดดูซ้ำ
แปลก หนังส่วนมากที่ชอบจะมีป้าย sundance กำกับอยู่มากกว่าเทศกาลอื่นๆ
จนกลายเป็นนิสัยที่จะชอบค้นหนังจากเวทีนี้มาดูอยู่เรื่อยๆ

มีเหตุการณ์ไม่มากเกิดขึ้น แต่มันก็มีน้ำหนักพอที่จะทำให้ฉันนิยามมันไว้แบบนี้
ปีก่อน ฉันสูญเสียญาติผู้ใหญ่ไปหนึ่งคน และสุนัขที่ฉันรักอีกหนึ่งตัว
ปีนี้ ฉันสูญเสียญาติผู้ใหญ่อีกคนไปอย่างไม่รู้ล่วงหน้า
เราอาจไม่ได้ผูกพันกันมากนัก แต่เราก็พอจะจดจำกันได้ดี
ฉันอยากนิยามมันขึ้นมาใหม่ คำจำกัดความพวกนี้ที่ใช้ไม่ใช่สิ่งดี

อยากดูทีวีรึเปล่า
ตอนนี้ฮะเก๋าก็ชอบดูทีวีเหมือนกัน
แต่มันก็ไม่เหมือนเธอหรอกนะ

หวังอยู่เสมอว่าเราจะเจอกันอีกเรื่อยๆไป
ถ้าเธอกลายเป็นใครที่เราผูกพันกัน
อย่าลืมกระซิบบอกด้วยนะ

มีแสงสว่างมากเกินไปสำหรับที่นี่ในคืนนี้
ฉันแทบจะมองไม่เห็นฝนดาวตกอย่างที่เธอหรือใครว่า
ท้องฟ้ากว้างใหญ่แต่ยังมืดไม่พอ
เธอบอกให้ฉันหลับตาแล้วจะพบกับสิ่งดีดี

ภายใต้เปลือกตาคู่นี้
ฉันเห็นเศษซากของวัตถุอวกาศพวยพุ่งนับแสนล้านดวง
และความสุขบางชนิดก็ไม่ได้เกิดขึ้นจากการมองเห็นด้วยตา
หากแต่เป็นเพราะสิ่งที่อยู่ข้างใน

ความบังเอิญทำให้ฉันมีโอกาสได้พบเจอกับใครหลายคนในชีวิตโดยไม่ได้คาดหวัง
ในบ่ายชองวันที่ฝนตกติดต่อกันราว 2 ชั่วโมงเศษ
ฉันติดอยู่ในตึกใหญ่กลางเมืองหลวงที่มีคนบอกว่าเป็นเมืองเทวดา
ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดและเสียงหัวเราะที่บอกได้ถึงความมีอารมณ์ขัน
กับรอยสักที่ข้อเท้าสองข้างทำให้ฉันสะดุดจนนึกสงสัย
แล้วก็มีเสียงผู้ชายอีกคนตะโกนเรียกชื่อ เหมือนตอบคำถามของฉันถึงที่มาของคนคนนี้ได้อย่างทันที
เราไม่ได้เจอกันนาน บทสนทนาเริ่มขึ้นในร้านกาแฟชั้นล่างของตึก

รอยสักที่เพิ่มมากขึ้นบนแขนสองข้างทำให้ฉันมั่นใจว่า
คนคนนี้ผ่านและเจอะเจออะไรมามากกว่าในวันก่อน
แต่กลายเป็นฉันที่ดูจะเปลี่ยนแปลงไปมากกว่า
เขาบอกว่ายังจำภาพได้ว่าฉันยังเป็นเหมือนเด็กผู้หญิงผมสั้นในวันก่อน
แต่มาเจอวันนี้ ผมฉันยาวถึงสะโพก พร้อมกับย้อนคำถามใส่ฉันว่า
” แล้วไหนบอกว่าจะไม่เรียนศิลปะ เห็นทีแรกก็เดาได้เลย “
ได้ยินข่าวคราวมาบ้างว่า พี่คนนี้เดินทางไปมาระหว่างบ้านที่ต่างจังหวัดกับกรุงเทพ
แต่ก็ไม่ได้นึกเอะใจอะไรให้ไถ่ถามถึงทุกข์สุขเป็นการส่วนตัว
เพราะบางสิ่งบางอย่างแสดงให้เห็นชัดเจนอยู่ในโซเชียลเน็ตเวิร์ก
อาจเป็นเพราะเราไว้ใจสื่อหรือสิ่งเหล่านั้นมากเกินกว่าจะล่วงล้ำ

กับการงานที่ทำอยู่ ก็ดูจะมีความสุขดี เขากลายเป็นพี่ที่น้องๆชอบที่จะอยู่ใกล้และสัมพันธ​์ด้วย
นึกทบทวนดูแล้ว คนคนนี้รับรู้ถึงวิวัฒนาการในชีวิตของฉันมากไม่น้อยไปกว่าใคร
ส่วนฉันเองแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย เราไม่เคยนั่งจิบเบียร์ กินอาหารเย็นหรือนัดคุยกัน
เหมือนกับใครคนอื่นที่ฉันเคยทำในโอกาสที่นานๆจะเจอกันที
กับคนบางคน ไม่ได้มีความผูกพันที่แนบแน่นชนิดที่หาเรื่องเจอหน้ากันบ่อยๆ
แต่กลับไม่เคยเลือนหายจากความทรงจำ

ด้วยความที่เป็นพี่ชายนอกสายเลือดคนแรกๆ (ในสายเลือดเดียวกันก็ไม่มี เป็นลูกสาวคนเดียวที่รู้ตัวดีว่าโตเกินวัย)
ที่ฉันรู้จักและห่างหายการติดต่อจากกันไปเกือบ 5 ปี คนคนนี้เคยตอบคำถามฉันว่า
” วาดรูปเป็นความสุขอย่างหนึ่งนะ เป็นการระบายความเหงาใส่ความเงียบ “
มาวันนี้ฉันต้องย้อนคำถามในวันนั้นเข้าหาตัวเอง

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ กาแฟหมดแก้วไปนานแล้ว
ฝนเม็ดใหญ่ถูกลดทอนให้เหลือเพียงแค่ละอองเบาบาง
เหมือนเป็นสัญญาณบอกถึงเวลาที่เราต้องแยกย้าย
ศิลปะทำให้เรารู้จักกันในวันนั้น และทำให้เราได้พบกันอีกในวันนี้
รอยยิ้มและดวงตา บอกฉันเป็นคำพูดว่า แล้วเจอกันอีกในบางเวลาที่ไม่ต้องหวังพึ่งความบังเอิญ
เขาเดินหันหลังจากไปในชั้นสอง ส่วนฉันเดินทางขึ้นชั้นสี่
เป้าหมายอยู่ที่งานเสวนาหนังสือ กัญชาปกรนัม.

หนังสือเล่มนี้น่าสนใจ ฉันเป็นนักเรียนศิลปะที่ไม่เคยเสพกัญชา
หากมันทำให้เกิดความคิดสร้างสรรค์ดังว่า ใยเล่าบุคคลรอบตัวฉันถึงไม่ใช้มันให้เป็นประโยชน์
ที่นี่ฉันพบเจอแต่คนพาลผู้หลงติดอยู่กับมันจนชีวิตไม่เดินต่อ

อนิจจา มนุษย์นี้ช่างน่าเวทนา.